© Cees van de Ven

Saxofonist Ben Sluijs is een van de grote namen van de Belgische jazz. We hebben hem al horen spelen bij Octurn en Act Big Band, en hij was leader aan de zijde van, onder anderen, Erik Vermeulen, Jeroen Van Herzeele, Christian Mendoza en Manolo Cabras. Voor zijn nieuwe kwartet heeft hij, naast zijn oude makker Dré Pallemaerts, met Bram de Looze en Lennart Heyndels ook twee rijzende sterren uit de Belgische scene opgetrommeld. Met hun eerste plaat, ‘Particles’, hebben ze de Klara voor Beste Belgische cd Jazz 2019 in de wacht gesleept.

De wereld van Ben Sluijs betreden, heeft iets fascinerends. Het lijkt wel alsof je een huis binnenstapt dat je denkt te kennen, maar dat nog niet al z’n geheimen heeft prijsgegeven. De muziek van de saxofonist is zowel geruststellend als geheimzinnig. Ben Sluijs brengt sferen tot stand, hij laat een aantal raadsels de vrije loop, opent een paar paden en verwijst naar de vroegere bewoners (zoals Ornette Coleman en Yusef Lateef). Daarna laat hij het over aan zijn kompanen: zij mogen het huis met versieren, het geheel in andere kleuren verven en er een ander licht op laten invallen. De pianist en de contrabassist lijken vragen te stellen, en hypotheses te bedenken of bij elkaar te fantaseren. De drummer laat de muren weerklinken. Hij geeft het ritme van de echo’s aan, en laat ze versnellen en ten slotte afzwakken. Zowel op de fluit als op de altsax wisselt Ben Sluijs af tussen verschillende perspectieven, hij opent andere deuren en andere kamers die uitgeven op andere vrijheden en andere verhalen. Het bezoek staat bol van de lyriek, van de kippenvelmomenten, van de emoties, en soms zelfs van de stille overpeinzingen. Aarzel niet om er binnen te lopen.