© Kris Dewitte

Jean-Paul Estiévenart, de ultieme trompettist van de Belgische scene, heeft een ongelooflijke reputatie opgebouwd. Hij is onverzadigbaar en nooit helemaal tevreden, en blijft zichzelf in vraag stellen. Samen met zijn nieuwe kwintet heeft hij een dijk van een album opgenomen. ‘Strange Bird’, dat hij dit jaar op het podium brengt, wordt door de internationale pers de hemel in geprezen (hij heeft er ook de Octave de la Musique voor ontvangen). Niet te missen!

Een concert van Jean-Paul Estiévenart bijwonen, dat is als getuige zijn van een spelletje doen, durven of waarheid. De trompettist maakt volop gebruik van het podium, waar hij zich duidelijk helemaal thuis voelt, om er al zijn gevoelens tot uiting te brengen: zijn woede, zijn geluk, zijn verontwaardiging, zijn overpeinzingen. De chaotische conversatie tussen de vijf muzikanten is compromisloos, en de gedachtewisselingen schieten alle kanten op en worden vol vuur gevoerd. Jean-Paul Estiévenart heeft het basistrio waaraan we intussen gewend zijn uitgebreid met een piano (Nicola Andrioli) en een gitaar (Romain Pilon): twee harmonische instrumenten, als wil hij de al te scherpe messen wat botter maken. Maar geen nood, de intensiteit is als vanouds alomtegenwoordig, want een sterke boodschap kun je op duizend en één manieren brengen. En op dat vlak is Estiévenart niet iemand die zich gaat verstoppen. De trompettist en zijn vrienden bouwen voort op de fundamenten van de Great Black Music. Het ontbreekt hen nooit aan ideeën of argumenten, en die herleiden ze tot een hedendaagse vorm van jazz die helemaal mee is met zijn tijd. Estiévenart verdedigt zijn kijk op het leven, op de menselijke verhoudingen en op de emoties. Bij hem is alles echt. Het schuurt, het kriebelt, het streelt… maar in de eerste plaats activeert het al je zintuigen.