© Vincent Blairon

Martin Salemi heeft iedereen verrast met de release van zijn eerste album dat hij ‘Short Stories’ heeft gedoopt. Binnenkort duikt de pianist de studio in om een nieuw album in te blikken, maar eerst brengt hij ons nog, met zijn nieuwe trio (Boris Schmidt en Daniel Jonkers), intense muziek met pakkende melodieën die van swing naar ballades gaan, en daarbij de invloeden van een resoluut moderne jazz niet uit de weg gaan.

Met zijn kenmerkende nonchalance en droge humor, leidt pianist Martin Salemi zijn trio, met het nodige temperament, naar het hart van de muziek die niet in één hokje onder te brengen is. Salemi is een uitstekend verteller en beschikt over voldoende overredingskracht om iedereen te overtuigen hem te volgen. Hij kan natuurlijk ook wel terugvallen op een hechte en ondersteunende ritmesectie (Boris Schmidt op contrabas en Daniel Jonkers achter het drumstel) die ongetwijfeld een van de geheimen achter het succes is. Bij dit trio gaat het ‘m om dialogen, om gedachtewisselingen en – vooral – om vrijheid. Bij Martin Salemi weten we haast altijd waar we beginnen (een streepje bossanova, een vleugje oosterse muziek, een scheutje pop en swing), maar weten we nooit echt waar we zullen eindigen. De pianist zet zijn toehoorders ook graag op het verkeerde been, en duikt overal op waar je hem niet verwacht. Net dat maakt zijn muziek zowel heel gevarieerd als erg persoonlijk. Op een listige manier brengen deze drie muzikanten fijn uitgewerkte melodieën tot stand en halen ze alles uit de harmonieën en de respiraties. En dan komt het ineens tot een explosie, net alsof er een prop losschiet uit een verstopte overloop, en neemt een plotseling opkomende en niet te onderdrukken hitsigheid het over. En dat tovert een mooie glimlach op ons gezicht. En onze voet beweegt mee in het ritme van de muziek. Deze jazz is, zowel tijdens de levendige passages als tijdens de meer introspectieve momenten, als een vleug frisse lucht, een bron van aanhoudend geluk. Het is eenvoudigweg met z’n allen genieten. En waarom zouden we onszelf dat ontzeggen?