© The Fog House Photography (Pepa Niebla)

Hebt u al eens naar de vogels in de lucht gekeken? Naar die vogels die maar zelden in een rechte lijn vliegen? U hebt ze ongetwijfeld al gezien, die vogels die roerloos in de lucht blijven hangen en zich laten dragen door de wind, die ineens naar beneden duiken, die onverhoeds zwenken en opnieuw hoogte winnen. Die vogels die elkaar kruisen en blijven kruisen, zo elegant als maar zijn kan, en die opnieuw rondjes draaien, om zich uiteindelijk te verstoppen. Die vrijheid en onvoorspelbaarheid vormen mee de inspiratie van het duo Tom Bourgeois en Fil Caporali. De golvende en fluctuerende tenorsax laat soepele melodieën vol lyriek ontstaan. De contrabas doet, met zijn warme en gewatteerde klank, eerst dienst als onzichtbare ondersteuning om daarna uit te groeien tot een gids. Fil Caporali maakt soms gebruik van een strijkstok en begeleidt de sombere en verontrustende basklarinet van Tom Bourgeois. Ze lijken wel steltlopers die zich een weg banen door de rietvelden van het moeras. Het duo laat zich voortdurend inspireren, zet aldoor een stap terug, lijkt zich zo ver mogelijk van de te lawaaierige aardse activiteiten te willen verwijderen. In de rust en de volkomenheid kan de gedempte dialoog tot stand komen. Fil en Tom rekenen op elkaar. Ze stellen elkaar gerust en laten elkaar afdrijven. Deze twee muzikanten laten zich niet opsluiten in een kooi. De muziek van deze Moanin’ Birds is veeleer rustgevend dan introspectief en voert ons mee op een welkome wind van vrijheid. Net wat we hadden verwacht.