© Alexis Kalut

In het echte leven zijn Pascal Mohy, Sam Gerstmans en Quentin Liégeois vrienden. Voortdurend zijn ze samen in de weer met hun instrumenten terwijl ze naar de grootheden van de jazz luisteren. Zo hebben ze zich de hele geschiedenis van het genre eigen gemaakt. Elke maand zijn ze in L’An Vert in Luik met hun jams naar buiten gekomen en hebben ze zogenaamde ‘Slow session’-concerten georganiseerd rond goedgekozen standards. En dat willen ze ook vandaag doen.

Alles gaat te vlug in de wereld waarin we leven, en zo gaan we soms voorbij aan wat echt van tel is. Maar niet getreurd, want het trio Mohy, Liégeois en Gerstmans (piano, gitaar en contrabas) grijpt in alle zachtheid terug naar de grote thema’s van de bop, de hard en de cool jazz. Het trio blijft hangen op de melodie, legt de nadruk op een stuk of wat frasen die te vlug uit ons geheugen zijn gewist en zet een stapje achteruit om ze opnieuw tot hun recht te kunnen laten komen. Vanuit die positie extrapoleert en verrijkt het trio het geheel. Ze komen terug op de thema’s en de frasen en staan stil bij hun betekenis. En zo herontdekken we ze. We krijgen de indruk dat we deel uitmaken van een groep vrienden die herinneringen ophalen en verdrongen emoties met elkaar delen. Natuurlijk ontvlamt het gesprek soms en neemt de adrenaline het over. En dan doet de frasering van Pascal Mohy wonderen, zorgen de riffs van Quentin Liégeois voor vuurwerk, en zet het ritme van Sam Gerstmans de opwinding nog kracht bij. Het trio imiteert nooit zijn illustere voorgangers, maar puurt enkel de essentie uit hun onsterfelijke thema’s. We nemen een duik in de jazz van de jaren vijftig en luisteren er met een ander oor naar. En dat is verrukkelijk.